Przerywając nieco monotonię tematyczną brązików tetrarchii i rodzinki Konstantyna, postanowiłem pokazać inną gałązkę mennictwa tego okresu.
Tetradrachma aleksandryjska Konstancjusza Chlorusa, z rewersem noszącym ślady przerabiania stempla.
W przypadku monet aleksandryjskich, mamy ten szczęśliwy motyw, że monety były precyzyjnie datowane latami panowania danego władcy. Zazwyczaj był to symbol literowy, np. L - B ( L - roku, B - drugiego ), L - IB ( roku dwunastego ) itp. Czasem pojawiało się datowanie lat panowania oznaczone pełnym wyrazem L - ЄNATOV ( roku dziewiątego ). Mając tego typu oznaczenia możemy z dużą dokładnością datować poszczególne emisje.
Do momentu zaprzestania w Aleksandrii emisji monet greckich ( prowincjonalnych ), mennica ta puszczała w obieg monety Dioklacjana, od pierwszego roku jego panowania ( L-A; roku pierwszego - 284/285 r. n.e.) do roku 296 ( L-IB; roku dwunastego 295/296 ).
Analogicznie były w tym czasie oznaczane monety pozostałych tetrarchów.
Tetradrachmy emitowane z awersem Konstancjusza I w trzecim roku jego panowania, nosiły oznaczenie na rewersie L - Γ (roku trzeciego; 294/295), analogicznie w tym samym czasie był to 11 rok panowania Dioklecjana, a rewersy jego monet nosiły oznaczenie L - IA (roku jedenastego; 294/295).
Prezentowana tetradrachma Konstancjusza I, z legendą awersu ΦΛΑ(VΙΟC) KωNCTANTIOC K(AICAP) oraz z rewersem przedstawiającym postać Elpis ( Spes ), nosi ślady przeróbki stempla rewersu. Widać wyraźnie, że oznaczenie roku panowania miało pierwotnie symbol "L - IA" i zostało celowo zmienione na "L - Γ". Skoro mennictwo greckie znika w Aleksandrii z końcem roku 296, to ostatnim oznaczeniem dla Konstancjusza będzie rok czwarty "L - Δ" (295/296).
Rewers tej monetki nosząc ślady po oznaczeniu "L - IA" wyraźnie wskazuje pierwotne zastosowanie dla monet Dioklecjana.
Elpis Dioklecjana z roku 11 (294/295) - Emmett 4046(11); Dattari 5684, 5685:

Ten sam motyw na monecie Konstancjusza I z roku 3 (294/295) - Emmett 4185(3); Dattari 6056, 6057:

Wersja z przerobionym jedenastym rokiem Dioklecjana, na trzeci rok panowania Konstancjusza Chlorusa: